خانه دوست...؟!

" دنیای رویای من"

من در رؤیای خود دنیای را می‌بینم که

 در آن هیچ انسانی ، انسان دیگر را خوار

نمی‌شمارد

   زمین از عشق و دوستی سرشار است

 و صلح و آرامش،

گذرگاه‌هایش را می‌آراید

من در رؤیای خود دنیایی را می‌بینم که

در آن

همه‌گان راه گرامی آزادی را می‌شناسند

حسد جان را نمی‌گزد

و طمع روزگار را بر ما سیاه نمی‌کند

من در رؤیای خود دنیای را می‌بینم که

در آن

سیاه یا سفید

ـ از هر نژاد که هستی ـ

از نعمت‌های گسترده‌ی زمین

سهم می‌برد

هر انسانی آزاد است

شور بختی

از شرم سر به زیر می‌افکند

و شادی

هم‌چون مرواریدی گران‌قیمت

نیازهای تمامی بشریت را

بر‌می‌آورد.

چنین است دنیای رویای من!

"لنگستون هیوز"

برگردان ِ احمد شاملو 

شعر پایانی فیلم*:

و در آن دوران بود.... شاعری آمد

به جست و جویم.نمی دانم، نمی‌دانم آن

 از کجا آمده بود،‌ از زمستان یا رودخانه.

نمی‌دانم چه‌گونه یا چه وقت،                                     

نه، آن‌ها صداها نبودند، کلمات

نبودند، نه هیچ سکوتی،

اما از خیابان مرا فراخواندند                                                                          

از شاخه‌های شب،

ناگهان از دیگران،

 در میان آتشی شدید

یا تنها بر می‌گشتم،

آن جا بدونه چهره

و آن در تماس با من.

And it was at that age… Poetry arrived

In search of me. I don' t know.I don' t know where

It came from winter or a river.

I don' t know how or when,

no.they were not voices, they were not

words, nor silence.

but from a street I was summoned,

from the branches of night,

abruptly from the others,

among violent fires

or returning alone,

there I was without a face

and it touched me.

گلیم بخت کسی را که بافتن سیاه

به آب زمزم و کوثر سپید نتوان کرد

 وقتی جریان رو به یکی از دوستام گفتم این شعر رو گفت. جای که من زندگی می‌کنم به اصطلاح "حاشیه‌نشینه". جای که خونه‌هاش رو همدیگه سوار شدن و حیاط‌‌های کوچیک و تنگ‌شون  مشرف به هم. نمی‌تونی از یه کوچه‌ی رد بشی و کسی از در و همسایه‌ها رو نبینی حداقل یکی‌شون جلو دره، انگار که منتظر تو بوده که برگردی و بگی : سلام ...! . اینجا رو بهش میگن حاشیه‌ی شهر. خیلی از خونه‌هاش ـ اگه بشه بهشون گفت خونه ـ با چندتا بلوک سیمانی و یه سقف چوبی سرپان . با پنچره‌های آبی و کوچیک رو به کوچه که آدم یه‌ـ‌کم خودشو کش بیاره توی خونه پیداست. آخه اینجا حصار و پرچین می‌خواد چیکار، همه‌ی زندگی جلو چشم همه‌ست چیزی برای مخفی کردن نیست، چیزی برای نگه‌داشتن از دزد و نامحرم وجود نداره. یه باد تندی که میاد انگار تو یه بشکه‌ی غلطون خوابیدی. یه جوری تکون می‌خوره انگاری الاـ نه که سقف با اون غریژ و غروژش  بیاد پایین رو سرت. اما خیالی نیست اینجا حاشیه‌ی شهره. مرگ و زندگی آدماش تو این شهر بزرگ این‌قدر به چشم نمیاد. بچه که بودیم رو این ماشین‌های باری نوشته‌ بودند:

دو چیز تو دنیا ندارد صدا /... مرگ گدا . اولی‌ش رو نمی‌خوام بگم شاید به بعضیا سخت بیاد. بگذریم. جریان من و دوستم و اون شعر.

 داشتم به دوستم می‌گفتم که: دیشب چند کوچه بالاتر از ما یه خونواده بخاطر دود بخاری خفه شدند البته دو سه نفرشون نجات پیدا کردن ولی... و اونم در اومد و گفت:

گلیم بخت کسی را که...

ما، خیل ِ ناامیداییم

خیل ِ بی‌فکر و غصه‌ها

خیل ِ گشنه‌ها

که هیچی نداریم

وصله‌ی شیکم‌مون کنیم

جایی نداریم

کَپَه‌مونو بذاریم.

ما

جماعت ِ بی‌اشکاییم

که گریه کردنم

ازمون نمیاد!