ققنوس
" ققنوس پرندهاىست اساطيرى كه چون مرگش فرا رسد در آتشى خود ساخته خويش را افكند و پس از آنكه تمام وجودش خاكستر گرديد، از آن خاكستر مرغى ديگر بر مىخيزد"
جهان و هر آنچه در اوست در تحولى عظيم رو به سوى ديگرگون شدن و نوشدن دارد. چشمان خورشيد مهربانتر و گرمتر شده، زمينمادر روى سبزش را نشان داده و آسمان با تمامى وجودش مىگريد و مىبارد و مىشكافد قلب سرمازدهى خاك را. ابرهاى سفيد ابرهاى نازنين شتاب كنيد غنچههاى تازهشكفته منتظر بوسههاى باطراوت بارانند، جهان و هرچه در اوست دارد مىچرخد و مىبلعد روزهاى خاكسترى و سرد را. اما من در اين گوشه نه در انتظار حلوليم نه حركتى. فكر مىكنم كه ديگر هيچ گرمابخش و سبزروى نيست كه از خواب و نخوت زمستانهام برهاند نه هيچ روزنى از هيچ آسمانى را نمىجويم، ولى هوس زنده شدن در من فرياد مىزند شور حركت جانم را شيفته گردانيده و ...
نغمهی شوق پرستوهای شاد،
بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک
شاخههای شسته، باران خورده پاک
آسمان آبی و ابر سفید
برگهای سبز بید،
عطر نرگس، رقص باد،
خلوت گرم کبوترهای مست...
نرم نرمک می رسد اینک بهار،
خوش به حال روزگار!
خوش به حال چشمهها و دشتها،
خوش به حال دانهها و سبزهها
خوش به حال غنچههای نیمه باز
خوش به حال دختر میخک ـ که می خندد به نازـ
خوش به حال جام لبریز از شراب
خوش به حال آفتاب
ای دل، گر چه ـ در این روزگارـ
جامهی رنگین نمی پوشی به کام،
بادهی رنگین نمی نوشی ز جام،
نقل و سبزه در میان سفره نیست،
جامت ـ از آن می که می باید ـ تهی ست
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم!
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب!
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار.
گر نکوبی شیشهی غم را به سنگ
هفت رنگ ش می شود هفتاد رنگ!
